Knuffelen met Chris,

Natuurlijk is het heel belangrijk voor mij als knuffelcoach om me in de schoenen van mijn cliënten te kunnen verplaatsen en te weten wat zij mogelijk kunnen ervaren tijdens een sessie. Zo leer ik als coach om goed op mijn clienten in te spelen. Daarom zijn oefensessies met andere professionele coaches heel fijn.

In deze blog wil ik graag mijn eigen eerste ervaring delen over een oefensessie waarbij ik zelf de cliënt was.

Deze oefensessie was samen met Chris Hollanders van Courage Coaching.

Chris en ik zijn beiden erg gepassioneerd over het werk als knuffelcoach en omdat deze vorm van coachen nog relatief nieuw en onbekend is in Nederland, timmeren we samen hard aan de weg om deze supermooie en krachtige vorm van coaching beschikbaar te maken voor zoveel mogelijk mensen. we oefenen dan ook geregeld samen om van elkaar te blijven leren.

 

Mijn eerste sessie als ontvanger,

Chris en ik hadden afgesproken voor een week later en die hele week tot aan de sessie kon ik niet wachten tot het zover was. ik had er echt zin in om lekker te ontspannen en de fijne effecten van een knuffelsessie te ervaren. Nu hoefde ik het werk niet te doen en mocht ik heerlijk ontstressen en ontvangen. Maar toen de dag aangebroken was van de avond dat we de oefensessie gepland hadden voelde ik me ineens niet zo fijn, zowel fysiek als emotioneel. Alsof ik onbewust al wist dat ik meer zou ontvangen dat alleen maar ontspanning en de aanmaak van oxytocine. Toch keek ik nog steeds erg uit naar de sessie.

In de auto op weg naar Utrecht merkte ik dat ik een soort drempel over moest voor mezelf. Gedachten als “Is het nou echt nodig om iemand te betalen om met me te knuffelen?” en “Ben ik dan echt zo alleen en geïsoleerd dat ik niemand in mijn eigen systeem heb die ik om een fijne knuffel kan vragen of waar ik me kwetsbaar bij op durf te stellen?”. Vragen die denk ik vaak opkomen bij mensen die overwegen om een knuffelcoach op te zoeken.

En hoe positief ik zelf ben over dit werk en heb gezien wat het kan brengen, was ik blij dat deze gedachten nu door mijn eigen hoofd spookte omdat dit mij deed beseffen wat mensen voor drempels kunnen ervaren.

Uiteraard heb ik wel mensen in mijn omgeving die er voor me zijn maar wat vaak het probleem is, is dat ik degene ben die niet vraagt waar ik behoefte aan heb. Dat gezegd hebbende markeer ik eigenlijk direct het punt waar ik zelf mee geconfronteerd werd tijdens de sessie en waar ik kennelijk die dag al tegenop zag. Want tijdens de sessie merkte ik dat ik veel moeite had met het toelaten van dat waar ik eigenlijk de grootste behoefte aan had, namelijk geborgenheid, veiligheid en de ruimte om mijn kwetsbaarheid te mogen laten zien. Waar ik als coach en in mijn privéleven naar andere totaal geen moeite heb om te geven, vindt ik het toch moeilijk om zelf ergens om te vragen als ik iets nodig heb.

Maar goed….. Aangekomen bij Chris werd ik hartelijk en warm ontvangen en met een glas thee op de bank geïnstalleerd voor een moment om even te landen. Tijdens het kletsen met Chris merkte ik dat ik een beetje weerstand voelde richting hem, wat meer te maken had met mijn eigen angst dan met hem.

Gelukkig voelde ik me veilig genoeg om dit direct uit te spreken en Chris had hier alle begrip voor.

Nadat Chris me gevraagd had waar ik behoefte aan had tijdens deze sessie verhuisde we van de bank naar de mooie praktijkruimte met een fijne en comfortabele knuffelplek. Ik had gevraagd om een omhelzing maar merkte dat ik dat nog niet direct kon ontvangen en daarom vroeg ik Chris om me eerste rustig over mijn rug te aaien. Toen hij hij daarmee startte begonnen de emoties al direct los te komen en merkte ik hoe moeilijk ik het vond om echt te vragen wat ik eigenlijk wilde. Een hele krachtige confrontatie die echt wel de kern raakte. Na een tijdje kon ik gelukkig wel meer omhelzing toelaten en mijn emotie en gevoel meer delen en loslatend

Dit zorgde voor een mooie inzichten over waar ik nog aan mag werken en het loslaten van wat oud verdriet rond dit onderwerp.  Na een tijdje (ongeveer 1,5 uur) merkte ik vanzelf dat het genoeg was en voelde ik me ontspannen, opgelucht en meer in contact met mezelf.

We hebben de sessie na een laatste fijne knuffel beëindigd en ik ben lekker ontspannen naar huis gereden.

Wat een waardevolle les was dat! En het mooie was dat Chris er echt voor me was, alles op mijn tempo liet gebeuren en me alleen zacht aanspoorde me te uiten zonder druk uit te oefenen. Mijn angst om afgewezen te worden door me kwetsbaar op te stellen, mezelf te zijn en te vragen waar ik behoefte aan had was behoorlijk aanwezig, maar door de rust en het begrip van Chris kon ik het er laten zijn en was het echt een helende sessie op een veel dieper niveau dan de aanvankelijke ontspanning waar ik in eerste instantie gerekend had. En dat alleen door zacht over mijn rug te aaien en me vast te houden op het moment dat ik het toe kon laten. Me mijn verhaal te laten vertellen en te luisteren, me herkenning en erkenning te geven.

Dat is precies waar een goede therapeutische lichaamsgerichte sessie over gaat. En hoe mooi ik het vindt om andere mensen dit te kunnen bieden, zo waardevol was het voor mij om dit zelf te mogen ervaren.

Dank je wel voor deze waardevolle ervaring Chris!

Wanneer je zelf een ervaring als deze wilt meemaken dan kan dat bij mij door je aan te melden op TenderTouch.me of door contact op te nemen met Chris via zijn facebookpagina.

 

Dikke knuffel en liefs,

Kirsten.  

2 gedachten over “Knuffelen met Chris,”

  1. Wat een mooie blog! Je hebt het erg goed verwoord. Ook erg goed van je dat je deelt hoe je het hebt ervaren om de ontvangende partij te zijn. Ik denk dat dat heel veel mensen zal helpen die drempel over te gaan 🙂 je bent een heel bijzonder mens, lieve Kirsten! Mooi dat je op deze manier mensen wil helpen en steunen! <3

Geef een reactie